آشنایی با HTML، زبان پایه کدنویسی وب

  هنگامی که با مرورگر خود (به طور مثال برنامه فایرفاکس) صفحه وب (سایت، وبلاگ و…) را فراخوانی می کنیم، نتیجه معمولا به شکل کدهایی از سرور به مرورگر ارسال می شود، سپس این کدها توسط مفسر مرورگر پردازش شده و در نهایت معمولا به شکل یک صفحه جذاب و کاربردی نمایش داده می شود بدون اینکه متوجه شویم در پس این صفحه، کدنویسی منظم و استانداردی نهفته است،

این کدها در واقع همان دستورات HTML (مخفف Hypertext Markup Language) هستند، زبانی که تقریبا تمام کسانی که دستی در دنیای وب دارند، با آن آشنا هستند یا لااقل اسم آن را بارها شنیده اند، HTML از زمان پیدایش (توسط Tim Berners-Lee) یعنی از سال 1980 میلادی تا امروز همواره روندی رو به رشد داشته، در اهمیت آن همین بس که حاصل کدنویسی برنامه نویسان وب (با هر زبان برنامه نویسی از جمله PHP، ASP.NET، Payton و…)، نهایتا به صورت خروجی HTML و در مرورگر کاربران نشان داده خواهد شد، لذا نقطه آغاز یادگیری دانش برنامه نویسی وب، آموزش و فراگیری این زبان است.

HTML زبان فرامتن یا Hypertext

  منظور از عبارت Hypertext یا فرامتن بودن در HTML این است که اگرچه کدهای صفحات وب به صورت متن ساده نگاشته می شوند اما بعد از پردازش توسط مرورگر لزوما به صورت متنی دیده نخواهند شد و می توانند نماینده لینک، تصویر، صوت، ویدئو و محتوای غیر متنی باشند، به عبارتی متن خطی در کدنویسی HTML بعد از پردازش می تواند به صورت محتوای غیرخطی یا فرامتن نمایان شود.

HTML زبان نشانه گذاری یا Markup

  قبل از اینکه وارد دنیای کدنویسی وب شویم باید بدانیم که HTML زبانی قراردادی است، هدف از ایجاد این زبان در واقع نیاز به تعریف استانداردی فراگیر جهت استفاده در شبکه وب بود که بتوان با آن صفحات اینترنتی را ساخته و در برنامه هایی تحت عنوان مرورگر، نتیجه کار را مشاهده کرد، بدین منظور HTML از علائم نشانه گذاری تحت عنوان Tag استفاده می کند (و به همین دلیل آن را Markup می گویند)، تگ در واقع نشانه ای برای یک منظور در سند HTML است، عنوان مربوط به هر تگ نیز بین علامت های <> درج می شود، به طور مثال اگر بخواهیم متنی به صورت برجسته تر از سایر متن ها نمایش داده شود، آن را درون تگ strong یا b قرار می دهیم، به فرض:

 

متن برجسته

به این صورت هرتگ برای منظور خاصی استفاده می شود که با درک آنها می توان یک صفحه وب کاربردی ایجاد کرد، هرچند مرورگرها به کوچک یا بزرگ بودن تگ ها اهمیتی نمی دهند اما بهتر است به جز در موارد خاص، تگ ها را به صورت حروف کوچک استفاده کنیم تا سورس کدهای تمیزتر و خواناتری داشته باشیم.